Er was veel gebeurd op Aarde in de afgelopen honderdvijftig jaar. Waar ik in mijn tijd al vond dat de vooruitgang zich in sneltreinvaart voortbewoog, was de laatste anderhalve eeuw uniek te noemen in planetaire soortevolutie. Het beschrijven daarvan zou veel meer tijd in beslag nemen dan ik had verwacht, en feitelijk was ik nog maar net begonnen aan het verslag tot aan 1900.

De hoeveelheid informatie die het apparaat over mij uitstortte was immens. Ik had alles eenmalig, in zijn geheel, door kunnen nemen en zo alle relevante informatie tot mij genomen. Geen geringe opgave, omdat de gegevens niet waren gesorteerd op importantie, maar willekeurig waren opgeslagen vanuit het perspectief van duizenden individuen.

Het moment dat ik definitief had besloten mijn geboorteplaneet te gaan bezoeken, viel samen met het verzoek van Veghel. Normaal gesproken zou mijn reis veel tijd in beslag nemen. Ik had een route uitgestippeld die mij langs een aantal zeer interessante planeten zou leiden. Ik had mij  verheugd op een planetaire roadtrip in mijn oude, vertrouwde YDrive—het vervoersmiddel dat ik van Zul had geërfd—maar het voorstel van Veghel bood de mogelijkheid de reistijd met anderhalf  jaar te verkorten.

Ineens voelde ik de behoefte om vandaag nog  te vertrekken. Mijn verlangen om naar huis te gaan leek op heimwee, een gevoel dat ik tijdens mijn afwezigheid niet eerder had gevoeld. Ik besloot direct contact op te nemen met Veg-hel.

Ondanks mijn belofte niet al te veel in te gaan op technische details, is het wellicht van belang te vermelden dat communicatie over grote afstand op een directe wijze kan worden bewerkstelligd door middel van kwantumverstrengeling.

Veghel reageerde vrijwel direct op mijn verzoek. In het gesprek dat volgde gaf hij aan dat de opdracht officieel was aanvaard en dat de reis definitief zou worden aangevangen. d’Ell-eri en hij wilden donderdag vertrekken. Ze konden mij oppikken, of ik kon vóór donderdag naar hen toe komen.

Ik besloot mijn blokblazer in te zetten. Dit apparaat kon, over niet al te grote afstanden binnen een lichtjaar, materie vrijwel direct transporteren. Op grotere afstanden werd de benodigde energie onhaalbaar. Alle verschillende voorstuwingen die in de loop van vele evoluties zijn ontwikkeld, hebben hun voor- en nadelen. Het gemeenschappelijke probleem van deze voorstuwingen bij grote afstanden had over het algemeen te maken met de hoeveelheid energie die moest worden omgezet.

Nadat ik alles had geregeld met mijn staf van vrienden, die zorgden voor het onderhoud van mijn buitenverblijf, liet ik mij vastgespen en werden de coördinaten ingesteld. Mijn reis duurde enkele uren, waarbij de meeste tijd werd gebruikt voor het herschikken van de realiteit van het voertuig. Het laatste gedeelte verliep op pre-relativistische snelheid, en zo kwam ik nog dezelfde dag aan op de maan van d’Ell-eri en Veghel.

Ik werd  verwelkomd door de altijd gereserveerde Veg-hel, maar voor zijn doen leek hij blij me te zien. ‘Mijn beste Herald, goed dat je zo snel bent gekomen,’ zei hij met een lichte glimlach. ‘Altijd weer een genoegen om je te zien, in goede gezondheid, hoop ik.’

Ik stelde hem gerust wat mijn gezondheid betrof, die al vele jaren niets te wensen overliet, en begroette hem hartelijk. Veg-hel had een bijzondere persoonlijkheid, waarin ergens in zijn genetische structuur een ridderlijke inborst verankerd leek te zijn. Hij had in de loop van zijn bestaan een geheel unieke persoonlijkheid ontwikkeld, waarin het voor hem schijnbaar onmogelijk was om te handelen zonder eer.

‘We moeten nog wel het een en ander doornemen, maar we hebben onderweg genoeg tijd om je op de hoogte te stellen. Voor nu zal ik je naar je onderkomen brengen, zodat je je kunt opfrissen. Daarna gaan we samen met d’Ell-eri aan tafel. Hij is momenteel in een diepe trance, je kent dat wel van de Ö. Voordat hij aan deze onderneming begint, wil hij alles vernieuwen.’

Lang geleden hadden de Ö een genetische modificatie ontwikkeld die hen in staat stelde door middel van transmeditatie hun cellen te vernieuwen. Dat is een uniek verschijnsel, omdat het hen, nou ja hem; d’Ell-eri is de enige overgeblevene, in staat stelt vrijwel onsterfelijk te zijn. Ik zeg “vrijwel onsterfelijk”, omdat het universum niets zonder verval laat bestaan. Zelfs in dit biologisch vernieuwingsmechanisme is enig verlies aanwezig, dat uiteindelijk, na een niet te bepalen tijd, tot definitief verval gaat leiden. Voorlopig is d’Ell-eri daar nog ver van verwijderd.

Bijkomend voordeel was dat hij tijdens deze transmeditatie zijn cellen kon rangschikken tot elke gewenste levensvorm, met de daarbij behorende kenmerken. In dit geval had d’Ell-eri ervoor gekozen het uiterlijk aan te nemen van een lange, goed gebouwde Noord-Afrikaanse man met opvallende groengele ogen en een dunne snor. Hij vermoedde dat hij met dit uiterlijk nergens op deze, voor hem betrekkelijk nieuwe, wereld zou opvallen.

Voor Veg-hel had hij niet direct een oplossing. Met zijn lijkblauwe huid en uitzonderlijke grootte zou hij een opvallende verschijning zijn. De vorige keer dat ze op Aarde waren beland, was dat geen groot probleem geweest. Hij had zich in die tijd vrij makkelijk kunnen vermommen. Deze keer verwachtte hij echter dat Veg-hel veel meer zou opvallen. Naar alle waarschijnlijkheid zou hij het nog te realiseren aardse thuisfront moeten bemannen. In noodzakelijke gevallen konden ze gebruikmaken van een maskeringssysteem of een vorm van vermomming. Het zou wellicht zelfs mogelijk zijn om hem wat kleiner te laten lijken, maar daar wilde hij voor nu zich geen zorgen over maken. En over mij hoefde hij zich al helemaal geen zorgen te maken.

d’Ell-eri had vernomen dat ik was aangekomen, maar had nog geen behoefte me te ontmoeten. Er moest nog veel worden doordacht. Wat wilde hij eigenlijk zelf met deze missie? Er was overal onrecht en misdaad; wat zou deze onderneming daaraan veranderen. Hij had het gevoel dat dit belangrijk was en de normale banale onrust ontsteeg. Het leek te maken te hebben met een wezenlijke verandering in de manier waarop de vele technologisch ontwikkelde entiteiten in de toekomst met elkaar om zouden gaan. Tegelijkertijd wist hij niet zeker of dit iets was wat hij moest voorkomen, of juist iets waarvan hij onderdeel wilde zijn. In zijn beleving was er lang geleden een verkeerde richting ingeslagen. Een richting waarin het geheel de overhand had gekregen op het individu. Naar zijn mening had dit geleid tot stagnatie. Een stagnatie die werd aangewakkerd door talentloze machtswellustelingen met maar één doel.

Veel gemeenschappen die hij als buitenstaander had mogen beschouwen, hebben een vergelijkbare structuur. Doorgaans is er een grote groep die niet direct geïnteresseerd is in macht, hooguit in invloed binnen het domein van hun eigen interesse, maar niet op het niveau van profetisch aandachtsgeile politici  die menen de waarheid in pacht te hebben. Het leek er steeds meer op dat juist deze machtshebbers, die lange tijd als noodzakelijk waren beschouwd, ontmaskerd werden als de vertragende factor in de evolutie.

Er zijn maar weinig gemeenschappen die hun middelen belangeloos ter beschikking stellen aan de gemeenschap. De Ö hadden dat uiteindelijk wel gedaan, maar waren daarna op zoek gegaan naar het onmogelijke en hadden zich slechts betrekkelijk kort bemoeid met deze dimensie.

Op d’Ell-eri na was de consensus onder de Ö—die al vele miljoenen jaren eerder tot wasdom waren gekomen en terecht begrepen dat hun aanwezigheid bij minder ontwikkelde gemeenschappen vaak tot afgoding leidde—dat zij zich afzijdig hielden van andere opkomende gemeenschappen. Binnen hun denken was het uitgangspunt dat het individu te allen tijde centraal diende te staan tot wet gepromoveerd, maar tot nog toe was dit niet de consensus van het heelal.

Hijzelf had destijds tijd afstand genomen van deze, in zijn ogen, arrogante zienswijze. Maar nu, en al enige duizenden jaren sluimerend, begon hij haar steeds beter te begrijpen. Grote vooruitgang was zelden vanuit de massa ontstaan, en dus bijna altijd vanuit het individu.

Zijn afwijkende zienswijze was ooit gevormd doordat hij tot de laatste militaire leiders van de Ö had behoord. Militarisme vereist nu eenmaal een denken vanuit het geheel. De Ö hadden, net als alle anderen, hun tijd beleefd waarin conflicten met geweld werden beslecht.

Hij was uiteindelijk generaal-majoor geworden van een obsoleet leger, maar had in zijn tijd vele veldslagen gewonnen. Hij was liefhebber. Het gevoel  van samenhorigheid dat zo’n onderneming genereerde, was hem toentertijd alle wreedheden en bloedvergieten waard.

Een leger tegenover één of enkele tegenstanders is al snel te veel van het goede, en een leger bestaande uit één of enkele militairen is onzinnig. De Ö hadden buiten zichzelf geen echte tegenstanders meer. In hun hoogtijdagen waren er aanzienlijk minder evoluties in het heelal aanwezig dan nu, en nadat ze zichzelf hadden overwonnen, waren er nog twee grote intergalactische conflicten geweest met de Anguis, een uiterst agressieve soort die hen bijna had verslagen.

d’Ell-eri had de Ö uiteindelijk gered met een Pyrrusoverwinning die hen tot aan de rand van annihilatie  had gebracht. Deze traumatische ervaring, die door vrijwel elke overlevende Ö anders was beleefd dan door d’Ell-eri, had naar zijn mening geleid tot een veel te ver doorgevoerde pacificatie, dat dan weer had geleid tot zijn definitieve afscheid.

Een evolutie die op veel vlakken zo ver verwijder was van het overige leven in het universum dat verschillende Ö op een aantal planeten nog steeds als goden worden aanbeden. Hun technologische ontwikkeling lag gemiddeld zo’n driehonderd miljoen jaar voor op de rest, met enkele uitzonderingen daargelaten.

Zul was zo’n uitzondering. Mijn leermeester. Afkomstig van een onbekende stock die kon wedijveren met de Ö. Een evolutie die miljoenen jaren eerder dan de Ö uit het zicht van de huidige sterrenstelsels verdween, maar met een oorsprong die, net als die van de Ö, terugreikte tot het ontstaan van de eerste levensvatbare planeten.erHerald was aHerdddddddddddd

U moet begrijpen dat het huidige ontwikkelingsniveau van de mens, net als dat van intelligente soorten op andere planeten, mede is gevormd door planetaire rampen. Daarnaast zijn de verschillende sterrenstelsels op uiteenlopende momenten ontstaan, zij het volgens een zekere periodiciteit.

Dat wil zeggen dat grote clusters—meerdere sterrenstelsels die om een centraal punt draaien—zich op specifieke momenten vormen, en dat de daarin opgeslagen energie tijdens de miljarden jaren durende sublimatie van zo’n cluster afneemt tot een kritiek minimum. Op dat dieptepunt van hun bestaan komt een groot deel van de aanwezige energie in één keer vrij. Dit leidt tot een kettingreactie die nieuwe, vaak grotere, clusters  creëert.

Zo was de planeet waarop mijn leermeester is geboren al aan het einde van haar bestaan, nog voordat op Aarde een aantal vissen het land op kropen.

Momenteel is er een parallelle ontwikkelingsfase in de Melkweg ontstaan. Veel sterren die zijn gevormd op de golfkam van de jongste clustergolf hebben zich, met hun planeten in het kielzog, relatief gelijktijdig ontwikkeld.

Kort samengevat onderscheid je de originelen, de eerste beschavingen, gevolgd door evoluties die redelijk gelijk zijn verlopen binnen de eerst ontstane planetenstelsels. Daarna een lange periode van betrekkelijke stilstand—ook in deze perioden ontstonden sterren en planeten, maar vrijwel altijd in de uithoeken van een sterrenstelsel, waar opgeslagen energie vrijkwam na botsingen met de energie van supernova’s die de clusterannihilatie kenmerken—en ten slotte de huidige situatie, waarin zich op veel plaatsen, na de vernietiging van voorgaande Era’s, levensvatbare planeten hebben ontwikkeld.

De verschillen in ontwikkeling binnen het huidige Era zijn, afhankelijk van de duur van de ontwikkeling, aanwezig, maar bedragen hooguit duizenden jaren en niet miljoenen of zelfs miljarden. Daarbij moet ook in aanmerking worden genomen dat ontwikkeling niet per definitie technisch van aard is, noch dat de snelheid van evolutie overal even hoog of laag ligt als bijvoorbeeld op Aarde. Dit hangt samen met de structuur van de zon of zonnen en het planetenstelsel, de grootte van de planeet, de samenstelling van haar atmosfeer en de ‘wil’, om het zo maar te noemen, van de planeet. Daarnaast zijn er nog ontelbaar veel aspecten te benoemen die in meer of minder mate van invloed zijn op de vorm en aard van het leven op een planeet.