d’Ell-eri-Us-Ö Boost had, na het oplossen van de misdaad van het millennium op Strek, genoeg verdiend om een nieuw kantoor te betrekken op Ak6. Een maan in het sterrenstelsel Thug bij de planeet Oku.

Veg-hel, een biomechanische androïde, compagnon in de zaak en beste vriend van dEll-eri, kwam het spiksplinternieuwe kantoor binnen met een grijns op zijn witgrijze gelaat.

Veg-hel, lang geleden gecreëerd door de Ö, een volk  dat vijfhonderdduizend jaar geleden, van het ene op het andere moment, vrijwel volledig verdween, of beter gezegd: in een andere dimensie is beland, en naar alle waarschijnlijkheid verdwenen is in het domein van de minieme basisfrequenties waaruit de verschillende dimensies zijn opgebouwd.

‘We krijgen hoog bezoek’, zei Veg-hel, ‘De ambassadeur van Huije heeft contact opgenomen. Hij wilde niet direct zeggen waar het over ging, maar zou vandaag nog een strive boeken — een intergalactische reis met een MixedMo-Engine. We kunnen hem naar alle waarschijnlijkheid op maandag verwachten.

’ Welke maandag, grapjas,’ zei d’Ell-eri. ‘Het is op deze maan elke dag maandag.’

Ze hadden nog geen nieuwe tijdsaanduiding afgesproken dus Veg-hel had iets specifieker moeten zijn. Dat wist hij ook wel, maar voor een androïde had hij een verrassend goed gevoel voor humor.

Binnen de opgenomen thuislanden is er een algemene tijdseenheid afgesproken die overeenkomt met de tijd die het licht in vacuüm nodig heeft om ongeveer 6*10⁸ meter af te leggen. Niet exact, maar om u, lezer, een idee te geven, is dit een bruikbare benadering. Deze éénheid wordt een Trai genoemd, tenminste door d’Ell-eri en Veg-hel. In de verschillende talen die op de vele werelden bestaan, is de klank vaak wel herkenbaar, maar toch anders.
Eén Trai is te kort om te dienen als tijdseenheid voor een volledige dag; daarvoor wordt het woord Dako gebruikt. Een Dako is altijd één dag- en nachtcyclus. De tussenliggende tijdseenheden verschillen per wereld, afhankelijk van de duur van de cyclus.  

Om niet al te veel verwarring te zaaien bij mijn aardse lezers, zal ik voor veel buitenaardse begrippen het aardse equivalent gebruiken, en daar waar nodig extra uitleg geven.

Laat ik ook mezelf voorstellen. Mijn naam is Herald. Ik ben geboren op één van de mooiste planeten die ik heb mogen aanschouwen tijdens mijn vele reizen.
Ik ben lang weg geweest, maar ben weer terug.

Mijn voornaamste taak is om de entropie van het multi-universum te vergroten door verhalen te vertellen. 

Laat ik u ook vertellen over de eigenaardige neiging van de tijd. Op een vreemde manier is de tijd een concreet fenomeen. Een absoluut noodzakelijk element in mijn beroep.
Om mijn werk goed te doen, kan ik indien nodig kleine stappen terugzetten, maar nooit meer dan enkele decennia. Op het moment is dit geheel irrelevant, maar ik laat graag een beetje licht schijnen op irrelevante zaken.

Ik ben d’Ell-eri-Us-Ö Boost tegen gekomen bij een zaak op FGGGH. Er werden daar een aantal FGGGH’s vermist, wat voor deze lui hoogst ongewoon was. Op FGGGH verdwijnt nooit een FGGGH, en er komt ook nooit één bij. Er zijn er precies negen miljoen. Uiteindelijk bleken ze ook niet verdwenen en kon d’Ell(uitgesproken als di-Ell) de zaak vrij eenvoudig oplossen.

Ik korte de naam van d’Ell-eri-Us-Ö Boost al snel af tot d’Ell, wat hij aanvankelijk niet zo prettig vond. Zijn goede vriend Veg-hel noemde hem Eri en dat beviel hem beter, maar ik vond, en vind nog steeds, d’Ell beter bij hem passen. Nu ik hem al vele jaren ken noem ik hem meestal gewoon Ell, wat hij nog minder prettig vindt.

Laat ik u wat meer vertellen over d’Ell: d’Ell is een Ö. De Ö is vermoedelijk de oudste evolutie, in elk geval binnen onze eigen melkwegstelsel, die ik ken.

Om u een beeld te geven: toen de aarde zo’n 2 miljard geleden begon met het vervolmaken van het DNA, bevonden de Ö zich al op ons huidige niveau van ontwikkeling. Vrijwel alle Ö zijn inmiddels, recent, althans op de schaal van oneindigheid, verdwenen.

De Ö hadden een manier van reizen gevonden die gebruikmaakte van het frequentieverschil in de ruimtetijd van opeenvolgende dimensies.

Hiermee konden ze, via een negatieve aandrijving vanuit de buitenrand van een naastgelegen dimensie, zich verplaatsen in dezelfde tijd, maar naar een andere plek. Op deze manier kon, of kan er worden gesurft op de raakvlakken van de verschillende dimensies, naar elke plek, of elk moment in het verleden(met een limiet van enkele decennia) binnen een specifieke dimensie. Een ontdekking die leidde tot een aaneenschakeling van toepassingen, waarbij de Ö steeds langer in verschillende Dimensies verbleven, totdat er een dimensie werd gevonden waartoe vrijwel alle Ö, als motten naar het licht, werden aangetrokken.

Het was in die tijd al duidelijk dat een langdurig verblijf in een andere dimensie leidde tot een geleidelijk achteruitgang van de voortplantingsorganen, en er waren al symptomen zichtbaar van een ziekte die later bekend zou worden als het Frequentiesyndroom. Een aandoening waarbij de dichtheid van de materie, waaruit de levensvorm is opgebouwd, verandert, totdat deze, in de meeste gevallen, volledig oplost.

d’Ell-eri was, zoals u begrijpt, niet meegegaan. Hij  had zijn naam Boost verdiend in het militaire orgaan van de Ö.
De Ö waren in de loop van hun bijna niet te bevatten lange ontwikkeling op een punt gekomen waarop oorlog geen enkel doel meer diende.
Bijna elke beschaving die, pakweg, honderdduizend jaar aan evolutionaire en wetenschappelijke vooruitgang doormaakt, bereikt vroeg of laat dit punt.

Dit heeft niet zozeer te maken met een groeiend moreel besef, maar alles met het feit dat er een moment komt waarop bijna alles kosteloos kan worden geproduceerd, materieel of emotioneel. Gelukkig betekent dit niet dat persoonlijke misdragingen verdwijnen. De behoefte van sommige aan avontuur, geweld en andere extremen is net zo elementair als de wil om te leven. Misdaad, geweld en onrecht zal daarom altijd blijven bestaan met als doel een speelveld te creëren waarin het leven zich ontdoet van het oneindige, troosteloze niets. Het vermogen om te winnen, maar meer nog, het vermogen om te verliezen, écht verliezen, is een onlosmakelijk deel van wat leven betekent.

Ik zelf was op FGGGH naar aanleiding van een verzoek van de generaal-consul, met betrekking tot een oud verhaal dat men graag verteld zag. Ik heb er mijn beste wil aan gegeven, maar kwam niet door de feitenbrij heen en heb de opdracht uiteindelijk afgewezen. De consul was daar allerminst blij mee en heeft uit rancune mijn vertrek tot het uiterste gefrustreerd, waardoor ik gedwongen was bijna vier aardse maanden te verblijven op de saaiste planeet die u zich kunt voorstellen.

d’Ell heeft mij gered van “dood door verveling”, met zijn unieke detectivewerk.

Hij had de uitdrukking “als het eruit ziet als een eend, en het klinkt als een eend, dan is het naar alle waarschijnlijkheid een eend” tot een kunst verheven.

Hij bezat de gave om door alle bullshit heen direct de eend te herkennen. Het was bijna onmogelijk om tegen d’Ell te liegen, en ik kan het weten, als beroepsleugenaar, al noem ik mijzelf liever fantasierijk.

De zaak was, zoals vermeld, vrij eenvoudig en dus snel opgelost. In het kort kwam het neer op een uit de hand gelopen spelletje verstoppertje, waarbij de spelers het spel te serieus hadden genomen en de zoeker  nooit echt had gezocht.

Het enige leuke op FGGGH was de mogelijkheid om op zo veel mogelijke manieren stoned te worden,  waardoor d’Ell had besloten om wat langer te blijven dan hij oorspronkelijk had gepland.

In één van de vele kroegen, in de enige stad van de planeet, waar ik terecht was gekomen zag ik, tussen twee flashes door, in de hoek van het etablissement twee opvallende figuren zitten. Ze vielen op zoals ik ook opviel tussen alle FGGGH’S die met name niet opvallen.

Ik stond op en liep naar de tafel waaraan beide heren zaten. De verveling, en misschien ook de genuttigde substantie, zorgde ervoor dat ik geen enkele terughoudendheid voelde om bij ze aan te schuiven. Een gevoel dat niet door de heren werd gedeeld.

Beide keken mij met een zeer ontevreden blik aan, die al snel veranderde in een onderzoekende.

Ze waren in een beladen gesprek beland en hadden, ondanks dat ze mij bij binnenkomst wel hadden opgemerkt,  verder geen notie meer van mij genomen. Nu ik daar zo onverwacht tegenover ze zat, en de aanvankelijke ergernis was weggeëbd, bleef de nieuwsgierigheid over.

‘Hallo,’ zei ik en stelde me voor als Herald de universele verhalenverteller.

d’Ell boog zich een klein beetje voorover en stak zijn hand uit, die ik schudde. ‘Mijn naam is d’Ell-eri-Us-Ö, met Boost als titel, en dit is mijn onafscheidelijke metgezel en beste vriend Veg-hel,’ stelde d’Ell zich voor.

Jij bent geen FGGGH zo te zien.’

Dat was inderdaad duidelijk, want alle FGGGH zagen eruit als… een FGGGH. Helaas, beter kan ik het niet uitleggen. Het is een eigenaardige soort, en als ik toch iets beschrijvender mag zijn, dan moet u zich wellicht een kale molrat voorstellen, gekruist met een dolfijn. Om eerlijk te zijn kan ik me zelf ook niet precies voorstellen wat je dan krijgt, maar als u er ooit één ziet, dan begrijpt u wat ik bedoel.

‘Nee,” antwoorde ik, ‘ik ben geen FGGGH. Ik kom van de planeet Aarde en ben mens.’

Bij het noemen van mijn oorsprong zag ik beide mannen, al heb ik bij Veg-hel eigenlijk geen idee of het woord “mannelijk” of “vrouwelijk” van toepassing is, hun oren spitsen.

‘Mens zei je?’ vroeg Veg-hel, met een vrij hoog stemgeluid dat deed denken aan een lage vrouwenstem, meer dan je zou vermoeden, afgaande op zijn uiterlijk.

Ik beaamde het en vroeg of dit hem verbaasde.

‘Ja een beetje wel, jullie zijn nog lang niet zover om al in deze uithoek van de Melkweg aanwezig te zijn.’

‘Nee dat klopt wel,’ gaf ik toe, ‘ik ben een beetje een uitzondering. Ik ben lang geleden door Zul, jullie bekend neem ik aan, geadopteerd.’ ‘

Zul, ben jij door Zul geadopteerd?’ nam d’Ell-eri het over. ‘Dat moet lang geleden zijn.’ Ik heb al zeker een eeuw niets meer van hem gehoord.’