Er zijn, naast het Dimensietransportmodel, ook andere manieren ontwikkeld om binnen betrekkelijk korte tijd andere planeten te bereiken — tot op een afstand van ongeveer duizend lichtjaar. Deze afstand vormt de zachte limiet waarbij kan worden verzekerd dat men op de gewenste plek aankomt, met een waarschijnlijkheid van bijna honderd procent. De beperking wordt veroorzaakt doordat elke vorm van reizen, behalve het dimensietransport, onderhevig is aan de natuurwetten van deze dimensie.

De meest gangbare manier van transport wordt aangedreven door de alom gebruikte MixedMo-Motor. Een techniek die is gebaseerd op laseraandrijving en zogenoemde gravity-sinkholes. Hiermee is het mogelijk om afstanden te overbruggen in minder tijd dan licht daarvoor nodig heeft. Dit gebeurt op basis van buitengewoon complexe berekeningen die, tot op een afstand van ongeveer tienduizend lichtjaar, de route naar een specifieke bestemming kunnen bepalen door gebruik te maken van de tijd-ruimtevariaties binnen de verschillende sinkholes. Een afstand van tienduizend lichtjaar kan op deze manier worden afgelegd in ongeveer driehonderdtwintig jaar. Voorbij die grens valt de koers vrijwel niet met zekerheid te berekenen. Andere vormen van voortstuwingen zijn mogelijk, maar de grens van berekenbare zekerheid lijkt een dimensie afhankelijke limiet te hebben.

In het heelal wemelt het van kleine zwarte gaten, de zogeheten gravity-sinkholes,  die op uiteenlopende plaatsen met elkaar verbonden zijn. Het is mogelijk deze verbindingen te berekenen en hun in- en uitgangen over grote aantallen te voorspellen, maar zelfs met het krachtigste statistische rekentuig wordt het, voorbij een afstand van tienduizend lichtjaar, meer kunst dan wetenschap.

Elk sinkhole introduceert een cumulatieve afwijking in de uitgangspositie van de volgende berekening. Na overschrijding van de limiet is een betrouwbare bestemmingsbepaling niet meer mogelijk. Bovendien is gebleken dat het voortstuwingssysteem invloed uitoefent op het tijd-ruimteweefsel, waardoor de reis zelf een onvoorspelbare terugkoppeling heeft op de voorspelling. Zelfs de meest ervaren piloten wagen zich niet aan een sprong voorbij de grens, en van degenen die het toch hebben aangedurfd, is van slechts een paar procent binnen hun levenscyclus ooit nog iets vernomen.

Na een korte onderbreking, waarin hij d’Ell-eri en Veg-hel indringend aankeek, ogenschijnlijk om de spanning te verhogen, vervolgde Altero zijn verhaal: ‘We hebben een aantal medewerkers onderschept die bezig waren de installatie te ontmantelen. Na een intensief onderzoek en grondige ondervragingen van het gevangen genomen personeel — ondervragingen die ondanks de nogal ruwe  wijze waarop ze zijn uitgevoerd, verbazingwekkend weinig opleverden — konden we achterhalen dat de laatste vlucht was ingesteld op een sterrenstelsel in de Orionarm van de Melkweg, ongeveer vier en een half duizend lichtjaar van Huije verwijderd: een stelsel met een relatief jonge ster en een bewoonbare planeet.

We vermoeden dat dit de planeet is waar deze nieuwe orde zich wil vestigen en waarheen Trukq is gevlucht. Inmiddels zijn er al enkele agenten van de DOZ naartoe gestuurd, maar de ontwikkelingen zijn op z’n zachts gezegd niet naar tevredenheid verlopen. Vrijwel alle agenten, op één na zijn, zijn verdwenen. De enige overgebleven agent stuurt nog wel berichten door, maar die zijn van dien aard dat er grote twijfel bestaat over de waarachtigheid van de informatie. Veel van haar berichten zijn ronduit provocerend en hebben een sterk propagandistisch karakter, gericht op de nieuw orde waarvan zij inmiddels zelf deel lijkt uit te maken. Wat we hebben kunnen afleiden, is dat er op deze planeet een basis wordt opgebouwd die ervoor moet gaan zorgen dat afvallige Bruïs zich hier definitief kunnen gaan vestigen.

Waarschijnlijk zijn er op Huije al meerdere platformen gecreëerd om Bruïs naar deze planeet te transporteren en daar een (machts)basis op te bouwen. Wat het precieze doel met deze planeet is, blijft ons niet geheel duidelijk, maar aanwijzingen lijken te duiden op inmenging in de ontwikkeling van de daar levende evolutie, met als doel deze zodanig te beïnvloeden dat zij een gevaar kan gaan vormen voor ons en de Galactische Orde van Planetair Welzijn.’

De Galactische Orde van Planetair Welzijn (de GOPW) is een overkoepelend orgaan van alle ontwikkelde planeten die een overeenkomstig niveau hebben bereikt. De enige dwingende afspraak waarop binnen dit verbond wordt gehandhaafd, is dat er geen invloed wordt uitgeoefend op de wijze waarop nieuwe, opkomende evoluties tot hun status quo komen. De onderliggende gedachte is dat, wanneer een evolutie de tijd krijgt om zelfstandig tot een status quo te komen, geweld en onrecht binnen deze gemeenschappen uiteindelijk verdwijnen. Het is gebleken dat onderontwikkelde evoluties zeer vatbaar zijn voor beïnvloeding door hogere entiteiten.

‘Trukq en zijn aanhang lijken eropuit te zijn om de bewoners van deze voor ons onbekende planeet voor te bereiden op een nieuwe galactische orde, waarin geweld, spanning en avontuur de boventoon moeten voeren, zodoende alle ontwikkelingen van de afgelopen duizenden jaren ondermijnend.’

d’Ell-eri keek Altero indringend aan en bedacht zich dat vrijwel al zijn opdrachten werden geïnitieerd door machtige wezens die veel voordeel hadden gehaald uit de bepalingen van de GOPW en hun wens om het sterrenstelsel te pacificeren. Ook Altero had een belang bij het noemen van deze machtige organisatie en de mogelijke consequenties. Zelf had hij vaak de gedachte gehad dat, ondanks het universele verlangen naar een vreedzaam bestaan, geweld, en de mogelijkheid dat het vreselijk mis kon gaan in het leven, de essentie vormde, en dat de god, die in vrijwel elke samenleving was ontstaan, dit als een existentieel principe had verankerd.

Als medeoprichter van de GOPW was hij lange tijd verantwoordelijk geweest voor de handhaving van haar wetten. In de loop van zijn bestaan was hij langzamerhand steeds minder overtuigd geraakt van de noodzaak van deze voorschriften. Zijn eigen drijfveren waren altijd geworteld geweest in de spanning van het avontuur en zijn onuitputtelijke nieuwsgierigheid. Het wegnemen van mogelijk gevaar en het implementeren van duurzame vrede was binnen zijn besef van wat de essentie van de ontwikkeling van een individu werkelijk inhield steeds meer een dilemma geworden.

De GOPW is opgericht na het beëindigen van de Nevelstrijd, een galactische oorlog die was veroorzaakt door de expansiedrift en ongebreidelde machtswellust van de Flikkemn, een soort die na dit conflict vrijwel geheel verdwenen is. d’Ell-eri was er destijds van overtuigd dat pacificatie het enige middel was om een dergelijk bloedbad in de toekomst te voorkomen. Hele planeten en complete bevolkingen waren weggevaagd. De schattingen lopen uiteen, maar algemeen wordt aangenomen dat tijdens de Nevelstrijd ongeveer dertien miljard levens zijn beëindigd.

Zul heeft een zeer uitgebreid verslag geschreven van de Nevelstrijd, dat is opgeslagen in de Bibliotheek op Sjentreaal, de thuisbasis van de GOPW.

‘Oké, maar wat wil je dat we voor je gaan doen?’ vroeg d’Ell-eri.

‘Ik wil dat je naar deze planeet gaat en zorgt dat de ellende die Trukq daar aanricht wordt geneutraliseerd. In eerste instantie is het van belang dat je hem en zijn orde lokaliseert. Zodra dat is gebeurd, kunnen we je verder ondersteunen bij het uitschakelen van hem en zijn orde.’

‘Waarom heb je mij daarvoor nodig?’ vroeg d’Elleri. Jouw DOZ-functionarissen  zijn kundig genoeg in dit soort zaken.’

‘Dat is zeker het geval, maar de GOPW heeft ons verboden om direct in te grijpen op deze planeet met haar onderontwikkelde bevolking. Je weet hoe strikt ze in dit soort zaken zijn. Aangezien we geen direct bewijs hebben dat Trukq zich daar daadwerkelijk bevindt, is het ons verboden op deze planeet aanwezig te zijn, zelfs niet binnen het sterrenstelsel.

We hadden een communicatiebasis op een nabijgelegen maan, maar op dringend verzoek van de GOPW hebben we die moeten ontruimen. Momenteel hebben we geen direct contact meer, op de sporadische berichten na van Olhur, de nog over gebleven DOZ agente, via een door haar omgebouwde radiotransmitter. Door de primitieve techniek duurt het ongeveer een maand voordat haar berichten maar met wat geluk kunnen we bewerkstelligen dat zij contact opneemt zodra je op deze planeet bent aangekomen.’

‘Kun je wat meer vertellen over de status van de evolutie, hoever af zijn ze van het status quo?’, vroeg d’Ell-eri.

‘Ja, wat ik aangaf het is een ontwikkeling die nog in de kinderschoenen staat. Hun begrip van het heelal is nog onderhevig aan de dichtstbijzijnde verschijnselen. Inmiddels zijn ze aardig op weg om te begrijpen dat er veel meer is dan hun eigen zonnestelsel, zoals hun ster wordt genoemd, maar de technische middelen om verder te reizen dan dit stelsel is niet aanwezig. Fluxaandrijving is nog niet aanwezig dus de dichtstbijzijnde ster is nog ver van hun mogelijkheden.’

Fluxaandrijving is vaak de eerste vorm van voortstuwingen die door een opkomende evolutie wordt ontdekt die de mogelijkheid biedt om binnen een redelijk tijd nabijgelegen sterrenstelsels te bezoeken. Daarvoor blijft de actieradius beperkt door het gebruik van verbrandingsmotoren.

Er worden vele talen gesproken en dus bestaan er ook veel begrippen waarmee hun onwetendheid kan worden uitgelegd. Eén van de woorden waarmee ze hun eigen soort aanduiden is “mens”, maar dat is slechts één van de benamingen in de verschillende talen. Hun aard is onvoorspelbaar en zeer gewelddadig. Ze zijn onderverdeeld in een aantal rassen en twee geslachten, waarbij met name de mannelijke variant zeer agressief kan zijn. Hun voortplanting is logischer wijze tweeslachtig. De vrouwelijke variant produceert het nageslacht, met een gelijkwaardige verdeling van het genetische materiaal tussen man en vrouw.’

d’Ell-eri had al lang voordat Altero zijn opwachting had gemaakt besloten deze opdracht te aanvaarden, omdat hij al eerder op deze planeet was geweest. De vibratie van deze omgeving kon hij nog steeds voelen. De GOPW had hem indertijd op het hart gedrukt deze planeet voorlopig met rust te laten en hier niet meer naar toe te gaan. d’Ell-eri had een aangeboren afkeer voor veel van die betweters van de GOPW, maar kon niet om hun macht heen en had deze planeet na dat bezoek nooit meer bezocht. Hij kon deze kans niet laten liggen. Het zien van de ontwikkeling van de bewoners van deze wilde planeet was al vele jaren een grote wens. Zijn eerste bezoek was geheel toevallig geweest. Het was nog uit de tijd dat hij het heelal afreisde als onderzoeker uit naam van de voorlopers van de GOPW.