Aangekomen bij het kantoor van d’Ell-eri deed Veg-hel de deur open voor Altero en stapte achter hem aan naar binnen. Altero, die zijn hooghartige houding bepaald niet had afgelegd na de lichte terechtwijzing van Veg-hel, keek d’Ell-eri aan en stelde zich voor als Altero Lar, ambassadeur van het gehele Thugstelsel, inclusief de planeet Oku en de maan waarop d’Ell-eri en Veg-hel zich hadden gevestigd.

Op Oku is door de intense kou alleen rudimentair leven aanwezig in een ondergrondse zee ter hoogte van de evenaar. De temperatuur van deze ondergrondse zee komt daar de helft van het jaar net boven het vriespunt, een vriespunt dat door de hoge lucht- of gasdruk lager ligt dan op aarde. Tijdens verkenningsmissies zijn er wel intelligente levensvormen gesignaleerd, maar dit waren naar alle waarschijnlijkheid Bruïs die gevlucht waren omdat ze tijdens de laatste Ambassadeurverkiezing iets te zeer aan hun eigen kandidaat gehecht waren geraakt. Het is niet ongebruikelijk om de verliezende kandidaten voor het ambassadeurschap op een permanent verlof te sturen, wat vaak de dood of verbanning van de planeet betekent. In hun gevolg bevinden zich dan vaak de meest teleurgestelde aanhangers, die het verlies niet kunnen verkroppen en vrijwel altijd op een ver gelegen, onbewoonbare planeet hun revolutie gaan plannen. Tot op heden is het slechts één keer tot een daadwerkelijke revolutie gekomen. In de regel sterft de kleine verbannen of gevluchte gemeenschap in diepe ellende uit.

Deze verkenningsmissies waren uitgevoerd voorafgaand aan het overnemen van Ak6 van de Aso, een zeer onbetrouwbare oude vriend van d’Ell-eri. d’Ell-eri had graag meer zekerheid gehad over deze levensvormen. Zoals vermeld was Aso niet te vertrouwen en kon d’Ell-eri er niet van uitgaan dat wat hij hen had verteld in zijn verkooppitch ook daadwerkelijk zo was. Hij had gehoord van een
groep losgeslagen piraten: Bruïs, of een verzameling van verbannen soorten — geen idee — maar er was flink wat onrust gelokaliseerd in dit gedeelte van het Thugstelsel. Het aantal entiteiten die ze hadden kunnen traceren kon nooit de oorzaak zijn van deze onrust, maar hij had er toch graag één aan de tand willen voelen voordat hij een vermogen neer zou leggen voor deze deal.

Net als Veg-hel werd d’Ell-eri direct getriggerd door de stuitende arrogantie van deze man.
‘Oké, beste man, hoe wilt u aangesproken worden?’, vroeg hij. “Ambassadeur van het gehele Thugstelsel” lijkt mij wat lang, en bovendien representeer ík deze maan, dus dat zou niet juist zijn. Wees welkom, ik ben benieuwd waar uw mijn diensten voor nodig heeft.’

Altero keek hem strak aan en vervolgde zijn introductie: ‘Als ik wil, is deze maan over acht minuten in ruimtestof veranderd. Dus laten we niet moeilijk doen over titels en accepteer mijn claim op deze maan.’

Veg-hel keek d’Ell-eri aan, maar deze gaf met een onmerkbaar teken aan dat hij de blaaskaak eerst wilde laten vertellen waarvoor hij hen wilde inhuren.

‘Beste ambassadeur Altero laten we inderdaad geen onnodige woorden verspillen aan titels en claims. Mag ik u wat te drinken aanbieden? U heeft een lange reis achter de rug; misschien wilt u eerst wat eten voordat we het over zaken gaan hebben?’

Altero had d’Ell-eri inmiddels van top tot teen geïnspecteerd en kon niet echt iets bijzonders ontdekken aan deze Ö. Met een Bruï vergeleken was het maar een kleine opdonder; wel sterk zo te zien, maar dat kon moeilijk als uitzonderlijk worden beschouwd. Misschien zijn ogen. Op een vreemde manier leek het of deze niet direct op hem gericht waren, maar op iemand die hij zelf nooit als zichzelf zou herkennen.
‘Zo lang was de reis niet’, antwoordde hij, ‘dus laten we met de zaken beginnen.’

Hij had gelijk: de reis had niet meer dan een half uur geduurd, inclusief in- en uitstappen, dus er was geen noodzaak om op te frissen of bij te tanken. d’Ell-eri wist dit natuurlijk ook, maar hij wilde het moment waarop hij met deze over diens noodzaak moest praten nog even uitstellen. ‘Wat u wilt. Wat mag de reden van uw bezoek zijn, en hoe kan ik u mogelijk helpen?’

Na een korte stilte hernam Altero het woord. ‘Laat ik beginnen met u en uw vriend welkom te heten in het Thugstelsel. Een uitzonderlijk planetenstelsel waar ik momenteel de meest aanzienlijke bevolkingsgroep vertegenwoordig,’ zei hij enigszins aanmatigend. ‘Wij, de Bruïs op de planeet Huije, leven al millennia in een systeem dat heeft gezorgd voor voorspoed en vrede, ten koste van zo weinig mogelijk inperking van de persoonlijke vrijheid van het individu.’

Op zich had hij daarin niet eens ongelijk, want op Huije werd het leven van de gewone Bruï niet belemmerd door angstige wetten vanuit de overheid en kon je tot op zekere hoogte over iedereen je gal spuien, inclusief over de almachtige ambassadeur. De enige grote beperking was het systeem zelf, waaraan geen enkele aanpassing was toegestaan. Niemand mocht opperen een ander staatssysteem te implementeren, op straffe van verbanning of erger. Ook de ambassadeur was niet ter discussie te stellen en werd aangesteld voor het leven, of — in een enkel uitzonderlijk geval — totdat  hij zelf aftrad.

De Bruïs zijn een androgyne soort die pas laat in hun ontwikkeling zelf de keuze kunnen maken welk geslacht hun voorkeur heeft. Tot nu toe is de ambassadeur zonder uitzondering een Bruï geweest die heeft gekozen voor het mannelijke geslacht. Deze keuze wordt pas gemaakt nadat de ambassadeur is geïnstalleerd en is volledig vrij te bepalen.

‘Wij kennen de planeet,’ onderbrak d’Ell-eri hem, ‘en u bent vast niet gekomen om ons een planetaire voorlichting te geven.’ Dat hij de ambassadeur al zo snel tijdens diens introductie onderbrak, deed hij vooral om hem uit zijn evenwicht te brengen, maar ook om een eindeloos lange aanloop, waar de Bruï om bekend staan, te voorkomen.

Altero keek hem even verbaasd aan en verwonderde zich erover dat hij weinig weerstand kon bieden aan de gebiedende toon van de woorden van d’Ell-eri.

‘U heeft gelijk. Onze gebruiken schrijven voor dat ik u eerst een volledige context schets van mijn komst, maar ik zal mij beperken tot de informatie die u nodig heeft om deze opdracht te aanvaarden.’ Hij deed zijn uiterste best om zijn waardigheid terug te vinden en de veronderstelde overhand in het gesprek te behouden.

‘Ik aanvaard nooit een opdracht op voorhand, maar laten we ervan uitgaan dat u dat ook niet bedoelde. Gaat u alstublieft verder.’

‘U weet dat op Huije de staatsvorm heilig is en dat er geen aanpassing mogelijk is’, vervolgde Altero. ‘Toch is er de afgelopen jaren een tendens ontstaan, waarin bijna onmerkbaar een verandering gaande is die dit gegeven ondermijnt. Er wordt gesuggereerd dat er een zusterplaneet bestaat waar de Bruï een nieuwe orde kunnen oprichten. Een orde met andere gewoontes en wetten, gericht op hen die het leven op Huije saai vinden en hun de vrijheid garandeert om domme of gewelddadige activiteiten te ondernemen. Zoals u weet is oorlog en misdaad, geweldsmisdrijven in het algemeen, al lange tijd een onbekend fenomeen op Huije, en schijnbaar is daar een vernieuwd verlangen naar ontstaan. Na onderzoek van onze geheime dienst is gebleken dat er al enige tijd een ondergrondse beweging actief is, die avontuur en spanning adverteert alsof het iets goeds is dat door een verdorven overheid wordt verboden.

Nu is er altijd wel wat gemor geweest onder de bevolking, zoals overal en altijd dit aanwezig is waar intelligente individuen zichzelf willen profileren, maar momenteel bedreigt het de algemene orde op Huije op een ongekende wijze. Er zijn zelfs demonstraties geweest tegen het verbod op gewelddadige sportevenementen, een fenomeen dat veel onderdanen slechts als een vaag historisch gegeven herkennen, en dat we terecht vele honderden jaren geleden hebben verbannen.

Na overleg met de directeur van Onbekende Zaken is er besloten om deze beweging keihard aan te pakken en het probleem in de kiem te smoren. Helaas is dat tot op heden niet gelukt; sterker nog, de onvrede onder delen van de bevolking neemt alleen maar toe.

Wel hebben we de veronderstelde leider van de beweging opgepakt, ene Trukq. Ik heb hem ontmoet en moet toegeven dat ik enigszins onder de indruk was van zijn moed en kracht. Uiteindelijk moesten we hem, na grote publieke rechtstheatervoorstellingen, vrijlaten.’

(Op Huije is het gebruikelijk, maar zeer uitzonderlijk, dat bij rechtszaken in de openbare ruimte, die het volk direct aangaan, worden behandeld door zelfstandige volksgerechten. Een uitspraak van zo’n volksgerecht, dat op elk continent onafhankelijk van elkaar wordt uitgevoerd, is bindend zodra op ten minste drie van de vijf continenten een meerderheid is bereikt. Zelfs de ambassadeur had daarop geen invloed.)

‘Helaas hadden we geen tijd om deze Trukq te heropvoeden en moesten we hem onbeïnvloed terug de maatschappij in sturen. Onze DOZ — Dienst Onbekende Zaken — is er bovendien niet in geslaagd hem na zijn vrijlating te monitoren. Hij is verdwenen van alle radars op alle continenten, terwijl zijn invloed onverminderd groot blijft. Dit brengt mij tot de reden van mijn bezoek. Ondanks dat we geen spoor meer van Trukq hebben, hebben we wel een geheim lanceerplatform ontdekt, uitgerust met alle middelen om een Mixed-Mo-voertuig te lanceren.’