Als je lang genoeg niet meer weet wat je wil, wil je het op een gegeven moment ook niet meer weten. Het vermoeiende streven naar zelfoverheersing brengt inzichten die je niet zoekt. Aanvaarding van het falen van de wil geeft geen bevrijding, maar leidt tot een zoektocht, een zoektocht naar het ravijn van de waanzin. Hoe kan het dat de wil niet samenvalt met het verlangen. Wat kan de reden zijn in het bestaan, iets te willen wat je niet wil, te doen wat je niet wil doen. Welk mechanisme voert mensen willens en wetens naar de afgrond.

Ryan kon zichzelf veel verwijten, maar dat deed hij niet. De tyfus konden ze krijgen, jankers. Alleen maar aan zichzelf denken. Altijd hetzelfde gezeik: denken aan hun eigen voordeel, en als het dan anders loopt, gaan janken.

God wat had hij de schijt aan die schurftige, laffe kutburgertjes met hun verongelijkte zeiksmoeltjes en bange vermoedens. Maar geef de honden geen kans, want honderd ruftende schapen lopen voor één wolf het ravijn in.

Wat hij met zijn laatste gedachte precies bedoelde was hem  niet duidelijk, maar het resoneerde lekker in zijn hersenpan.

Hij was weer eens te laat bij het leger des heils aangekomen en had geen slaapplaats. Het was nog wel te doen buiten. Het was begin November en de herfst voelde aan als de lente. Het werd ’s avonds al wel een stuk kouder maar daar merkte hij weinig van. Kou was voor hem nooit zo’n probleem. Hij was zelfs een paar keer, na één of twee flessen wodka, in de winter met een temperatuur onder nul, buiten in slaap gevallen. Een vriend had zo’n nacht bijna niet overleefd, maar hem deed het weinig. Diezelfde vriend was inmiddels alweer twee jaar geleden overleden, aan een overdosis. Ryan miste hem niet. De laatste jaren was hij verandert. Junkies zijn zombies, zielloze wezens met nog maar een doel. Niet dat hij nou zoveel doelen had, maar er is verschil.

Hijzelf had zich altijd beperkt tot weed en alcohol. In zijn jeugd voornamelijk blowen maar op latere leeftijd gevallen voor de  avances van de hoer van de vergetelheid. Alcohol had een groot voordeel, het was betaalbaar, maar waar bijvoorbeeld heroïne het ultieme genot verschaft geeft alcohol het vermoeden van het ultieme genot, als een lekker wijf met een rotkop.

Ryan kon goed alleen zijn, wat goed uitkwam want hij was alleen. Zijn behoefte aan aandacht was langzaam gedoofd. Hij was kort getrouwd geweest en had zelfs een kind. Een kind dat hij nog nooit gezien had. Op het moment dat ze vertelde dat ze zwanger was, was hij vertrokken. Het was niet eens een bewuste keus geweest, maar zoals bijna alles in zijn leven, het gevolg van een niet te negeren impuls. Een impuls om zijn verantwoordelijkheid niet te nemen. Een impuls om de gevolgen niet onder ogen te zien. Hij was in zijn auto gestapt, met al het geld waarover hij beschikte, en naar Italië gereden. In eerste instantie had hij zichzelf nog wijs gemaakt dat hij tijd nodig had om de realiteit van het vaderschap te aanvaarden, maar dat was niet waar. De realiteit had hij nog nooit aanvaard en zou ook nooit het uitgangspunt worden van zijn bestaan. Hij had na zijn terugkeer nog geprobeerd via de vader van zijn vrouw contact op te nemen. Maar aangezien hij al het geld wat ze hadden gespaard, dus ook haar spaargeld, had meegenomen, opgemaakt en was weggegaan, was ze begrijpelijk nogal boos. Ze had geen enkele behoefte om hem ooit nog te zien. Derhalve had hij verder ook geen moeite meer gedaan om zijn kind te zien.

Zijn conclusie op dit moment was dat zijn leven een totale mislukking was maar dat de meeste mensen die hij elke dag voorbij zag stommelen, op weg naar hun verplichtingen, vooruit getrapt door verantwoordelijkheid en vernedert door de realiteit, niet veel beter af waren.