Zul was mijn voorganger als ‘Universele verhalen verteller’.

Wanneer er ergens wat belangrijks gebeurt, wordt er vaak een officiële, onafhankelijke verteller bijgehaald. Zul voelde zijn einde naderen toen ik een jaar of tien was. Hij had op vele planeten gezocht naar een opvolger. Een zoektocht die hem naar de aarde bracht en uiteindelijk naar mij.

Mijn vader had zich, om een voor altijd onbekend blijvende reden, ingeschreven voor een schrijfwedstrijd, en mij gevraagd een verhaal te schrijven over mijn moeder, die een jaar daarvoor was overleden bij een auto-ongeluk. Het ging slecht  met hem. Hij probeerde zijn verdriet te verdrinken in alcohol. Maar de schuld, het besef dat het ongeluk door hem was veroorzaakt, maakte hem stuk. 

Ik had mijn uiterste best gedaan om het verhaal zo goed mogelijk te schrijven, en dat was gelukt. Zul had notie genomen van mijn prestatie, of beter gezegd, die van mijn vader. Hij had hem benaderd om kennis te maken, waarbij hij er al snel achter kwam dat mijn vader waarschijnlijk niet de schrijver was. Mijn vader had, in zijn ellende, weinig zin in Zul en zijn gelul, en gaf al snel aan dat hij geen idee had waar het over ging, en dat het verhaal niet door hem geschreven was.

Onder het mom van een mogelijke grote geldprijs wist Zul te achterhalen dat ik de echte auteur was.  Aanvankelijk kon hij niet geloven dat, aangezien mijn jonge leeftijd, het verhaal door mij geschreven was. Na onze ontmoeting was hij overtuigd.

Terug naar d’Ell en Veg-hell. Nadat d’Ell had aangegeven dat hij al zo lang niets van Zul had gehoord, besefte ik hoe lang ik al onderweg was. In eerste instantie als leerling en co-schrijver van Zul, maar sinds zijn verscheiden als volwaardige UVV’er — Universele Verhalenverteller. Het moest inmiddels al honderdvijftig jaar, misschien meer, geleden zijn dat ik de aarde had verlaten.

Ik was tien jaar oud toen Zul mij onder zijn hoede nam en we op reis gingen. Sindsdien ben ik niet meer teruggekeerd. Ik ben geboren in 1869 op 21 oktober. Zul was, net als d’Ell, van een oud geslacht, niet zo oud als de Ö maar toch aanzienlijk. Met zijn uitzonderlijke medische kennis heeft hij mijn verwachtte levensduur door enige genetische aanpassingen met vele honderden jaren verlengd. En ik moet zeggen: voor mijn honderdzesenvijftig jaar zie ik er goed uit, en doe fysiek niet onder  voor een vijfentwintigjarige. De genetische aanpassingen gaan verder dan mijn levensduur, maar daarover later meer.

Nadat ik mijn gedachten had teruggebracht naar de huidige situatie, antwoordde ik: ‘Ja, Zul was mijn vader, geadopteerd weliswaar, maar in alle opzichten mijn vader. Hij heeft mij alles geleerd en veel van de Melkweg laten zien. Helaas heeft hij ons verlaten en moeten we zonder zijn uitzonderlijke talent verder leven.’

’d’Ell keek me zonder wat te zeggen een tijdje onderzoekend aan. 

‘Een mens, lang geleden dat ik er één heb ontmoet. Volgens mij waren we op aarde ten tijde van die maniak, hoe heette hij ook alweer, Veg?’

‘Alexander en volgens hem zelf “de Grote”’. Een indrukwekkend persoon wel, zeker met zijn beperkte mogelijkheden. Een beetje opgefokt maar had goede ideeën, zeker als je bedenkt in wat voor onderontwikkelde staat zijn wereld verkeerde. Zijn tegenstanders waren zo nu en dan wel wat lachwekkend, maar hij vermoorde ze graag onder het mom van roem en glorie voor het Macedonische en Griekse rijk .’

‘Weer een erg informatief antwoord, Veg. Ik vroeg hoe hij heette. Een mens,’ zei d’Ell tegen mij. ‘Okay. En wat brengt jou hier?’

‘Dat vraag ik me ook af, die eikel van een Brrou, de Consul, had me uitgenodigd om een verhaal te vertellen maar ik kon er niks mee. Ik heb de opdracht afgewezen, wat niet werd gewaardeerd. Die lampenkap heeft als vergelding mijn terugreis met vier maanden uitgesteld — als ik geluk heb.’

‘Ja, ‘t is wel een beetje een eikel, hebben wij ook gemerkt. Waar gaat de terugreis heen, als ik vragen mag?’

‘Na mijn vertrek ben ik, na eerst drie jaar op de Dreg te hebben gewoond, bij Zul gaan wonen op de Calakleiën.’

De Dreg was het schip van Zul.

‘Sinds hij is vertrokken is dat officieel mijn verblijfplaats.’

‘Dat is geen verkeerde plek om te verblijven,’ zei d’Ell. En hij had gelijk.

De Calakleiën, het Monaco van het Mesostelsel. Zonder de goede middelen , vervoer en connecties was het vrijwel onmogelijk om er te wonen. Om u een beeld te geven van deze weldadige omgeving moet u zich de aarde voorstellen zonder overbodige bewoners en dat maal drie.

Het Mesostelsel is vele malen groter dan ons zonnestelsel. Van de eenentwintig planeten die rond de ster draaien, zijn er drie bewoonbaar. Ik heb een woning op twee ervan: Calaklei Eén en Twee.

Op Calaklei drie is een permanent woning niet toegestaan. De planeet fungeert als een gigantisch amusementspark. Het best te omschrijven als het Las Vegas van het Mesostelsel, en dankzij de huidige MixedMo-schepen zelfs ver daarbuiten. De hele planeet is één groot vakantieoord, waar werkelijk alles aanwezig is: uitzinnige pretparken, georganiseerde avonturen, of elke denkbare vorm van fysieke of recreatieve uitdaging, afgestemd op de specifieke fysieke vorm van de bezoeker. En natuurlijk: de Casino’s, Clubs en vele kroegen.

De zwaartekracht is ongeveer een kwart lager dan op aarde. Voor bezoekers van planeten met een vergelijkbare of sterkere aantrekkingskracht dan die van de aarde, geeft dit een nieuwe dimensie: alles voelt lichter, soepeler, alsof je problemen voor vijfentwintig procent, of meer, verdwijnen.

Hierbij moet ik u meegeven dat u nog steeds erg blij mag zijn met de Aarde. Calaklei Eén is erg mooi, zeker vergelijkbaar met de Aarde, maar de unieke straling van onze eigen, nog jonge zon, die de cellen van het leven doet vibreren, maakt de Aarde tot een van de meest uitzonderlijke plekken in dit galactische stelsel.

Veel planetenstelsels waar intelligent leven is ontstaan, zijn  ouder dan het onze. De zon heeft nog weinig aan intensiteit ingeboet, op een moment van planetaire evolutie waarop sterren in andere stelsels hun tweede, of zelfs derde, levensfase al hebben bereikt. In dat opzicht is de Aarde uniek: de energie die ze ontvangt, is krachtiger, intenser, levendiger dan op de meeste andere werelden.

Zoals alles heeft dit voor- en nadelen, waarbij u van mij mag aannemen dat de voordelen van deze energie ruimschoots opwegen tegen de nadelen. Calaklei Eén is ontspannen op een manier die u zich nauwelijks kunt voorstellen. De gemiddelde levensduur van haar bewoners is bijna vier keer zo lang als op Aarde. De diversiteit is daartegenover aanzienlijk kleiner en de rust soms gekmakend, maar alles went, en ik voel me er inmiddels thuis.

Ik zal u in andere verhalen meer vertellen over mijn eerste ontmoeting met d’Ell-eri en Veg-hel, maar om u niet verder te ontmoedigen met al te veel details, keer ik terug naar de ontmoeting die d’Ell-eri en Veg-hel met de ambassadeur hadden gepland — en mijn rol in de zaak